وحى مىشود كه معبود شما فقط يكى است « ( * ( قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِله واحِدٌ ) * ) . نه مدعى فرشته بودنم ، و نه انسانى از يك نژاد برتر و نه خداوند و نه فرزند خدا هستم بلكه انسانى همچون شما هستم با اين تفاوت كه پيوسته فرمان توحيد به من وحى مىشود ، من هرگز نمىخواهم شما را مجبور به پذيرش اين آئين كنم ، تا آن گونه كه گفتيد سرسختانه در برابر من بايستيد و مقاومت يا تهديد كنيد ، راهى است روشن پيش پاى شما مىگذارم ، و بيش از اين وظيفه اى ندارم ، تصميمگيرى نهايى با خود شما است . سپس ادامه مىدهد « اكنون كه چنين است تمام توجه خويش را به اين معبود يكتا كنيد و از شرك و گناه توبه و استغفار نمائيد » ( * ( فَاسْتَقِيمُوا إِلَيْه وَاسْتَغْفِرُوه ) * ) ( 1 ) . سپس به عنوان هشدار و اعلام خطر مىافزايد : « واى بر مشركان » ( و ويل للمشركين ) . آيه بعد به معرفى مشركان پرداخته ، و جمله اى را در اين زمينه بازگو مىكند كه منحصر به اين آيه است مىفرمايد : « همان كسانى كه زكات را ادا نمىكنند و نسبت به آخرت كافرند » ( * ( الَّذِينَ لا يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَهُمْ بِالآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ ) * ) . در حقيقت معرف آنها دو چيز است : ترك زكات ، و انكار معاد . اين آيه در ميان مفسران گفتگوهاى زيادى برانگيخته است ، و در تفسير آن احتمالات فراوانى داده‌اند ، علت اصلى آن اين است كه زكات يكى از فروع

--> ( 1 ) جمله « فاستقيموا » از ماده استقامت در اينجا به معنى مستقيم رو به چيزى بودن است و لذا با « الى » متعدى شده چرا كه مفهوم « استواء » را در بر دارد .